سبك شمردن نماز
يكى از گناهان، استخفاف نماز يعنى سبك شمردن نماز است. نماز نخواندن يك گناه بزرگ است، و نماز خواندن اما نماز را خفيف شمردن، استخفاف كردن، بى اهميت تلقى كردن گناه ديگرى است. پس از وفات امام صادق عليه السلام ابوبصير آمد به‏امّ حميده تسليتى عرض كند. امّ حميده گريست. ابوبصير هم كه كور بود گريست.
بعدامّ حميده به ابوبصير گفت: ابوبصير! نبودى و لحظه آخر امام را نديدى؛ جريان عجيبى رخ داد. امام در يك حالى فرو رفت كه تقريباً حال غشوه‏اى بود. بعد چشمهايش را باز كرد و فرمود: تمام خويشان نزديك مرا بگوييد بيايند بالاى سر من حاضر شوند. ما امر امام را اطاعت و همه را دعوت كرديم. وقتى همه جمع شدند، امام در همان حالات كه لحظات آخر عمرش را طى مى‏كرد يكمرتبه چشمش را باز كرد، رو كرد به جمعيت و همين يك جمله را گفت: انَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلوةِ «وسائل، ج 3/ ص 17، ح 11»: هرگز شفاعت ما به مردمى كه نماز را سبك بشمارند نخواهد رسيد. اين را گفت و جان به جان آفرين تسليم كرد.
امام نفرمود كه شفاعت ما به مردمى كه نماز نمى‏خوانند نمى‏رسد؛ آن كه تكليفش خيلى روشن است، بلكه فرمود به كسانى كه نماز را سبك مى‏شمارند. يعنى چه نماز را سبك مى‏شمارند؟ يعنى وقت و فرصت دارد، مى‏تواند نماز خوبى با آرامش بخواند ولى نمى‏خواند. نماز ظهر و عصر را تا نزديك غروب نمى‏خواند، نزديك غروب كه شد يك وضوى سريعى مى‏گيرد و بعد با عجله يك نمازى مى‏خواند و فوراً مهرش را مى‏گذارد آن طرف؛ نمازى كه نه مقدمه دارد نه مؤخره، نه آرامش دارد و نه حضور قلب. طورى عمل مى‏كند كه خوب ديگر اين هم يك كارى است و بايد نمازمان را هم بخوانيم. اين، خفيف شمردن نماز است. اين‏جور نماز خواندن خيلى فرق دارد با آن نمازى كه انسان به استقبالش مى‏رود؛ اول ظهر كه مى‏شود با آرامش كامل مى‏رود وضو مى‏گيرد، وضوى با آدابى، بعد مى‏آيد در مصلّاى خود اذان و اقامه مى‏گويد و با خيال راحت و فراغ خاطر نماز مى‏خواند. «السّلام عليكم» را كه گفت فوراً در نمى‏رود، مدتى بعد از نمازْ با آرامش قلب تعقيب مى‏خواند و ذكر خدا مى‏گويد. اين علامت اين است كه نماز در اين خانه احترام دارد.
نمازخوان‏هايى كه خودشان نماز را استخفاف مى‏كنند يعنى كوچك مى‏شمارند (نماز صبحشان آن دم آفتاب است، نماز ظهر و عصرشان آن دم غروب است، نماز مغرب و عشاشان چهار ساعت از شب گذشته است و نماز را با عجله و شتاب مى‏خوانند) تجربه نشان داده كه بچه‏هاى اينها اصلًا نماز نمى‏خوانند. شما اگر بخواهيد واقعاً نمازخوان باشيد و بچه هايتان نمازخوان باشند، نماز را محترم بشماريد. نمى‏گويم نماز بخوانيد؛ بالاتر از نماز خواندن، محترم بشماريد. اولًا براى خودتان در خانه يك مصلّايى انتخاب كنيد (مستحب هم هست) يعنى در خانه نقطه‏اى را انتخاب كنيد كه جاى نمازتان باشد، مثل يك محراب براى خودتان درست كنيد. اگر مى‏توانيد (همان طورى كه پيغمبر اكرم يك مصلّى‏ و جاى نماز داشت) يك اتاق را به عنوان مصلّى‏ انتخاب كنيد. اگر اتاق زيادى نداريد، در اتاق خودتان يك نقطه را براى نماز خواندن مشخص كنيد. يك جانماز پاك هم داشته باشيد. در محل نماز كه مى‏ايستيد، جانماز پاكيزه‏اى بگذاريد، مسواك داشته باشيد، تسبيحى براى ذكر گفتن داشته باشيد. وقتى كه وضو مى‏گيريد، اينقدر با عجله و شتاب نباشد.

منبع:
مجموعه‏آثاراستادشهيدمطهرى، ج‏23، ص:509 الى 511